Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?


O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami. O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja. Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację?

Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. 

Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii poświęca na to, aby je zakamuflować. Dorastając boi się być sobą, więc stwarza pozory bycia kimś innym, kto według niego jest fajniejszy. Nakłada maski, by upodobnić się do innych, lub ich oczekiwań, co powoduje nie tylko życie w fałszu i brak autentyczności, ale także napięcia i konflikty. Czy nasze dzieci muszą tak cierpieć? 

Jeśli sami otrzymaliśmy od rodziców zbyt mało akceptacji lub w przeważającej większości otrzymywaliśmy sygnały o nieakceptowaniu, to możemy mieć duże trudności z akceptowaniem naszych dzieci, ich zachowania, wyborów, a później sposobu na życie.


Jak pokazuje doświadczenie, akceptowanie innych ludzi, nawet własnych dzieci, nie jest wcale takie łatwe. 

Stosunkowo łatwo jest czuć i przekazywać akceptację malutkiemu dziecku, kiedy jest słodkim bobasem, nie sprawia kłopotów i nie przyczynia się do zmartwień. Trudniej, gdy wbrew naszym oczekiwaniom jest chorowite, płaczliwe, albo z wrodzoną wadą. 

W pewnym momencie dziecko zaczyna mówić nie, protestować, zaznaczać swoje zdanie i nie jesteśmy tym zachwyceni. Im dziecko jest starsze tym trudniej jest je akceptować w pełni i tę akceptację okazywać.

Warto sobie uświadomić, że dziecko, nigdy nie będzie dokładnie takie jak chcesz.

Jeśli natomiast obawiasz się, że przekazując akceptację dziecku, sprawisz, że przestanie się starać, przestanie mu zależeć, to jesteś w dużym błędzie, bo jest dokładnie odwrotnie. 

Gdzieś przeczytałam takie porównanie, że „fakt pogodzenia się z tym, że wdepnąłeś w błoto wcale nie oznacza, że nie wyczyścisz butów”. Pogodzenie się z czymś oznacza, że nie będziesz z tego powodu cierpieć. Czy cierpienie ułatwi Ci poradzenie sobie z jakąś sytuacją? Wręcz przeciwnie. Dopiero, gdy będziesz się dobrze czuł, będziesz w stanie podjąć skuteczne działanie i zaradzić zaistniałym okolicznościom. Również w relacjach z dziećmi.

Tak, jak Tobie pomaga akceptacja zaistniałego stanu, tak samo dziecku pomaga Twoja akceptacja. Dlatego, „kiedy jakiś człowiek przeżywa wobec innego człowieka prawdziwą niefałszowaną akceptację i pozwoli mu ją odczuć, ma możność stać się dla niego ogromną pomocą”- Thomas Gordon. Ty możesz stać się taką pomocą dla swojego dziecka!


Akceptacja dziecka, takim jakie jest, stanowi niezbędny element dobrych relacji. Jest również czynnikiem, który pomaga pielęgnować i naprawić stosunki między rodzicami i dziećmi. To akceptacja pozwala Twojemu dziecku: wewnętrznie rosnąć, rozwijać się, przeprowadzać konstruktywne zmiany, uczyć się rozwiązywać swoje problemy, stawać się twórczym i urzeczywistniać wszystkie swoje możliwości! Więcej w następnym artykule.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dziękuję za Twój wpis!