Przejdź do głównej zawartości

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?



O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami. O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja. Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację?

Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli.

Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii poświęca na to, aby je zakamuflować. Dorastając boi się być sobą, więc stwarza pozory bycia kimś innym, kto według niego jest fajniejszy. Nakłada maski, by upodobnić się do innych, lub ich oczekiwań, co powoduje nie tylko życie w fałszu i brak autentyczności, ale także napięcia i konflikty. Czy nasze dzieci muszą tak cierpieć?

Jeśli sami otrzymaliśmy od rodziców zbyt mało akceptacji lub w przeważającej większości otrzymywaliśmy sygnały o nieakceptowaniu, to możemy mieć duże trudności z akceptowaniem naszych dzieci, ich zachowania, wyborów, a później sposobu na życie.

Jak pokazuje doświadczenie, akceptowanie innych ludzi, nawet własnych dzieci, nie jest wcale takie łatwe. Stosunkowo łatwo jest czuć i przekazywać akceptację malutkiemu dziecku, kiedy jest słodkim bobasem, nie sprawia kłopotów i nie przyczynia się do zmartwień. Trudniej, gdy wbrew naszym oczekiwaniom jest chorowite, płaczliwe, albo z wrodzoną wadą.

W pewnym momencie dziecko zaczyna mówić nie, protestować, zaznaczać swoje zdanie i nie jesteśmy tym zachwyceni. Im dziecko jest starsze tym trudniej jest je akceptować w pełni i tę akceptację okazywać.

Dziecko, nigdy nie będzie dokładnie takie jak chcesz.

Jeśli natomiast obawiasz się, że przekazując akceptację dziecku, sprawisz, że przestanie się starać, przestanie mu zależeć, to jesteś w dużym błędzie, bo jest dokładnie odwrotnie.

Gdzieś przeczytałam takie porównanie, że „fakt pogodzenia się z tym, że wdepnąłeś w błoto wcale nie oznacza, że nie wyczyścisz butów”. Pogodzenie się z czymś oznacza, że nie będziesz z tego powodu cierpieć. Czy cierpienie ułatwi Ci poradzenie sobie z jakąś sytuacją? Wręcz przeciwnie. Dopiero, gdy będziesz się dobrze czuł, będziesz w stanie podjąć skuteczne działanie i zaradzić zaistniałym okolicznościom. Również w relacjach z dziećmi.

Tak, jak Tobie pomaga akceptacja zaistniałego stanu, tak samo dziecku pomaga Twoja akceptacja.
Kiedy jakiś człowiek przeżywa wobec innego człowieka prawdziwą niefałszowaną akceptację i pozwoli mu ją odczuć, ma możność stać się dla niego ogromną pomocą - Thomas Gordon. Ty możesz stać się taką pomocą dla swojego dziecka!

Akceptacja dziecka, takim jakie jest, stanowi niezbędny element dobrych relacji. Jest również czynnikiem, który pomaga pielęgnować i naprawić stosunki między rodzicami i dziećmi. To akceptacja pozwala Twojemu dziecku: wewnętrznie rosnąć, rozwijać się, przeprowadzać konstruktywne zmiany, uczyć się rozwiązywać swoje problemy, stawać się twórczym i urzeczywistniać wszystkie swoje możliwości! Więcej w następnym artykule.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Na jakim stopniu drabiny gniewu jesteś?

Dr Ross Campbell w swojej książce "Sztuka akceptacji" opowiedział bardzo ciekawą historię, która być może ma miejsce w wielu domach: "Byłem kiedyś z wizytą u rodziny, w której ojciec miał ogromne poczucie humoru. Mówił coś bardzo zabawnego, ilekroć jego żona lub któreś z nastolatków poruszało trudny temat. W konsekwencji żadne z nich nie nauczyło się odpowiednio wyrażać swojego gniewu, lecz uciekali się do zachowań pasywno-agresywnych. Za każdym razem, gdy chłopiec był sfrustrowany lub znalazł się w sytuacji wywołującej gniew, skarżył się na silny ból głowy. Dziewczynka zaś dawała upust swojemu gniewowi w inny sposób. Oferowała matce pomoc np. w kuchni lub przy sprzątaniu, ale wykonywała te obowiązki tak beznadziejnie, że matka miała z tego powodu jeszcze więcej pracy."

Pisząc o różnych umiejętnościach wychowawczych, często podkreślam jak ważny jest odpowiedni stosunek do złości i radzenie sobie z nią. Nie bez powodu, ponieważ doświadczenie pokazuje, że ma ona na na…

17 Sposobów Na Odreagowanie Złości Na Dziecko

Temat złości jest bardzo trudnym tematem. Przede wszystkim ze względu na nasz stosunek do tego uczucia. Jest to w ogóle jedno z najtrudniejszych zagadnień spośród wszystkich, dotyczących relacji między rodzicami a dziećmi. Czy zastanawiasz się, dlaczego? Jaka jest Twoja opinia na ten temat? Uważasz, że złość jest dobra czy zła? Jak w sposób praktyczny rodzice mogą sobie poradzić ze swoją złością? Jak mogą odreagować złość, którą czują na dziecko? Moim zdaniem, temat jest tak trudny dla wielu rodziców dlatego, że nadal złość jest powszechnie potępianym uczuciem. Pokazują to również komentarze pozostawiane pod moimi postami. Dobry przykład stanowi taka wymiana spostrzeżeń:
"złość?? irytacja?? bardzo często!! właściwie to od kilku tygodni codziennie zmagam się z własnymi emocjami (idą 3 ząbki i mały jest okropny) - w krytycznym momencie najczęściej zostawiam synka w łóżeczku na parę minut i wychodzę do pokoju obok - muszę dać sobie czas na wyciszenie, dwa głębsze wdechy i powrót &…

Kiedy dziecko czuje się niekochane?

Jest dowiedzione, że na całe nasze życie najbardziej wpływa historia naszego dzieciństwa. Są wśród nas ludzie dorośli, którzy gdy się głębiej zaczną nad tym zastanawiać, dochodzą do wniosku, że nie czuli się kochanymi dziećmi. 
Co to znaczy być niekochanym dzieckiem? 
Takie dziecko nie czuje, że się je widzi i lubi takim, jakie jest. Ma poczucie, że trzeba pasować do oczekiwań rodziców i być takie, jak sobie rodzice wyobrażają, że być powinno. Inaczej mówiąc nie może być takie, jakie jest...