Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlanie postów z lipiec, 2013

Akceptacja - jaką strategię wybierasz jako rodzic?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić?
Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. 
Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę. 
Zastanawiasz się, dlaczego tak jest?

Jak akceptacja rodziców wpływa na poczucie własnej wartości u dzieci?

Poczucie własnej wartości, a raczej jego brak to wielki problem większości ludzi. Odbija się to na twoich kontaktach towarzyskich, partnerskich i biznesowych. A źródło tego problemu leży w niewystarczająco okazywanej akceptacji dziecku przez rodziców.
Bardzo często jest tak, że rodzice czując akceptację w stosunku do dziecka nie widzą potrzeby, aby ją w jakiś specjalny sposób okazywać. Jednak czuć akceptację a ją okazywać, to dwie różne rzeczy. Warto wiedzieć, że jeśli rodzicielska akceptacja nie dociera do dziecka, nie może wówczas mieć na nie wpływu.
Całkiem sporo rodziców wręcz opiera swoje zasady wychowawcze na dozowaniu akceptacji i braku akceptacji wychodząc z założenia, że okazując brak akceptacji sprowokują dziecko:
- do poprawy,
- do zmiany,
-  do rozwoju.
Badania jednak pokazują, że rzecz ma się całkiem inaczej. Ogromny pozytywny wpływ ma tylko okazywanie akceptacji. Jak to działa?

Czy znasz ciemne strony akceptacji?

Czy zdarza ci się czasem dla świętego spokoju zgadzać się na zbyt wiele? Czy czasem zgadzasz się na coś, co ci się nie podoba, z powodu poczucia winy? A czasem zgadzasz się odpowiadając byle co... Ten rodzaj akceptacji jest szczególnie szkodliwy dla twoich kontaktów z dzieckiem. Akceptacja, jak wszystko inne ma swoje ciemne strony. 

Ciekawie o tym pisze Andrzej Bobkowski: „Istotne przyczyny zła tkwią dzisiaj przede wszystkim w niezrozumiale wielkim potencjale akceptacji byle czego." 

Kiedy zdarza się to najczęściej i jak temu zapobiegać? 
Są momenty, kiedy w głębi duszy rodzic nie czuje zgody na dziecko, na jego obecność, na to, jakie ono jest. Zwłaszcza, kiedy nie spełnia oczekiwań, na temat tego, jak powinno wyglądać, w jaki sposób powinno się zachowywać, jaka powinna być jego inteligencja, itp.

Są też chwile, gdy po prostu masz wszystkiego dosyć, jesteś zmęczony pracą, życiem, partnerem i obecność dziecka staje się wówczas szczególnie uciążliwa. 

Jak dziecko to odbiera? Co się może…

Dla Twojego dziecka to ma znaczenie: Aprobata czy Akceptacja?

Warto zrozumieć na początek, jaka jest różnica między akceptacją i empatią. Trzeba dowiedzieć się, co one znaczą, żeby pojąć jak są ważne w wychowaniu, na co mają wpływ i jakie korzyści wnoszą do relacji między rodzicami i dziećmi.
Czym się różni empatia od akceptacji?
Są różne definicje empatii, dla mnie osobiście, empatia znaczy po prostu rozumiem. Z greckiego empatia znaczy cierpienie. W psychologii to zdolność odczuwania stanów psychicznych innych osób, ale również umiejętność przyjęcia ich sposobu myślenia, spojrzenia z ich perspektywy na rzeczywistość. Osoba nieposiadająca tej umiejętności nie potrafi ocenić ani dostrzec stanów emocjonalnych innych. 
Według J. Piageta empatia jest również jednym z najsilniejszych hamulców zachowań agresywnych. Jeśli twoje dorastające dziecko jest szczególnie agresywne, przyczyną tego może być brak empatii...

Akceptacja czy Empatia? Co jest ważniejsze w relacji rodzica z dzieckiem?

Czy według ciebie łatwiej jest przyjąć coś takim, jakie jest - czy zrozumieć, dlaczego tak jest? Akceptacja znaczy *przyjąć*. Empatia znaczy *zrozumieć*. Rodzice często dręczą siebie i dzieci zadając pytanie o przyczynę ich zachowania, której dzieci nie potrafią podać. Dlaczego tak rzadko potrafimy zaakceptować ich sposób myślenia czy odczuwania, jeśli różni się od naszego? Czy można kogoś zrozumieć, jeśli się go nie akceptuje?

Jeśli:
- świat dziecka i rodzica, 
- sposób odczuwania, 
- a później poglądy 
się różnią, może być trudno o empatię. Mechaniczne stosowanie zasad komunikacji, niepoparte autentycznym odczuwaniem, jest przez dzieci odbierane, jako fałszywe. Prowadzi do fiaska wszelkie próby porozumienia. 

Zwłaszcza nastolatki są na to wyczulone i nawet w przy szczerych intencjach bywa niełatwo, a co dopiero, kiedy prawdziwego rozumienia zabraknie.

Kiedy masz problemy z dogadaniem się ze swoim nastoletnim dzieckiem, zazwyczaj u źródła nieporozumień leży brak akceptacji. Do tego doch…

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami. O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja. Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację?

Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. 
Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii poświęca…